LL91: Serge van Duijnhoven – Geen kettingen meer
Geen kettingen meer ken ik de ziel niet wil ik de ogen ken ik de nek niet wil ik de mond wee wie ooit zinderend van ziel versmolt wee wie ooit zoals de wereldzee verdroogde schroomvallig geven we ons over lopen met de ogen open in de val drinken van het vocht dat geen dorst lest baden in de poel die ons niet wast niets is wat het lijkt en niets More...
LL90: Maud Vanhauwaert – De wolken
De wolken Zijn als lege tekstballonnen De goden Hebben weer niets te zeggen ___ Maud Vanhauwaert is schrijver en tekstperformer. Haar debuutbundel Ik ben mogelijk verscheen in 2011 bij Querido en More...
LL89: Jan-Willem Anker – De rastaman in parka en housebroek
De rastaman in parka en housebroek is mijn vereenzaamde buitenvriend. Het blauw van de hemel geeft niet aan hem af, onbeschimpte schim? Wie hem nakijkt, zijn wandelgang is spoorloos afslaan om de hoek, heel More...
LL88: Elly de Waard – Galactische moeder
GALACTISCHE MOEDER Ik zag de onverbiddelijke zon opeens de moeder zijn van haar planeten Als ouder van een hele schaar verfrist zij zich elke elf jaar van pool tot pool en slaat het stroomvlak van haar mantel, More...
LL87: Alfred Schaffer – Op weg naar het casino
Op weg naar het casino Vandaag ben ik mijn eigen passagier. Achter in de kofferbak mijn smoking en mijn kapitaal. Mijn tanden geven in het donker licht. Mijn huidskleur contrasteert met alles wat ik niet More...
LL86: Idwer de la Parra – Merope
Merope Ik ben het die groeit, verhardt en weer tot aarde breekt, een houten lepel die de sterren roert en de gevolgen warm serveert. Was het uit medelijden dat je om me gaf? Voor jou leef ik te veel met tijd, More...
LL85: Frans Budé – Schilder aan het werk
Het wellen van de kleuren – warm en intens beweegt het uitzicht voor zijn ogen, voordat astrant de avond aantreedt, pas tegen het ochtendgezang weer vertrekt. Soms wil hij een berg uithoren, elke ruis verlegt More...
LL 84: Tonnus Oosterhoff – De dood houdt ermee op
De dood houdt ermee op, hij of zij kapt ermee. Het is een uitgemaakte zaak, ik heb een uitgezaaide levensverwachting. Nee. Ja. We zitten vast aan veel te korte levens, Mickey Mouseballonnen aan een touwtje. De More...
LL83: Maria Barnas – Hoe de illustere vis alsnog de toekomst in sprong
Hoe een zalm vlezig roze en zilver langs oevers van vlekkend groen en spetters kleur die op de vloerplanken van de schilder hemellichamen vormen tegen de stroom in met al zijn kracht boven het stuwende More...
LL82: Jaap Blonk – Rolling Hills
____ Jaap Blonk (1953) is musicus en klankdichter, met een een kleine drieduizend internationale lezingen, workshops en optredens op zijn naam. In zijn klankgedichten onderzoekt hij de volledige ruimte tussen More...
LL81: Maria van Daalen – Juno
‘De maan! De maan staat aan de nacht’, zegt zij, weer- barstig, tilt met twee open handjes het licht naar de duisterende gewelven. Het zicht is karig, maar de maan hangt als een juweel aan More...
LL80: Frank Keizer – want onder normale omstandigheden
want onder normale omstandigheden had ik mijn identiteit overbodig verklaard (wat me eenzaam en arrogant maakte) identiteit vond ik bij anderen die zichzelf waren zelf was ik als ongemarkeerde vrij ik bezat More...
LL79: Inge Braeckman – september 2014
Twee muzen aan de rand van het zwembad drinken elke avond zoals de mussen van het water in de bijna volle maan. Die zich opricht als een witgekalkt orakel. Voor eeuwig verbannen aan het enkel More...
LL78: Anne Becking – grens
ik heb geprobeerd iemand anders te zijn, alix, iemand bij wie de plooien van de stof zacht langs de rug vallen mijn vlees messcherp, zich van geen grens bewust, zeg je, gerrit, de grens die er niet is tot More...
LL77: Froukje van der Ploeg – Eiland
De vriendinnen stellen geen vragen op het eiland waar het nooit donker wordt de stemmen zijn er hard, de wind streelt het hoge gras bij de dijk. De vriendinnen weten dat dit het is zwijgen als een van hen More...
LL76: Saskia Stehouwer – niet langs start
niet langs start van veraf nadert de menigte spelers niet inwisselbaar stuift naar de machine hangt aan de hendel opent een onbekende kamer op vijf hoog de muizen gluren naar binnen zien hoe More...
LL75: Hannah van Wieringen – studie van je
| studie van je vol je onderarm zo vol bloed vol kracht vol geheime macht door je golvende aders kruipt nee suist het zonder geluid of is het hoe het klopt je onderarm de maat houdt van je lijf hoe hecht More...
LL74: Sylvia Hubers – De tijd bellen
Vroeger kon je de tijd bellen. Je draaide een nummer en een mevrouw zei: ‘Bij de volgende toôn is het 3 uur, 34 minuten en 45 seconden – piep‘. En dan moest je naar de klok rennen om hem More...
LL73: F. van Dixhoorn – 3. staat voor de zon
_____ F. van Dixhoorn debuteerde met de dichtbundel Jaagpad / Rust in de tent / Zwaluwen vooruit (1994), die datzelfde jaar werd bekroond met de C. Buddingh’-prijs. In 1997 verscheen Van Dixhoorns tweede bundel, More...
LL72: Florence Tonk – Voor H.
Kras in mij zo hard dat het nog heel lang zichtbaar blijft ik wil door je getekend zijn een voor, een spoor van jou dat altijd in me achterblijft. Je tilt me op en fragmenteert, bezeert me met ondoorgrondelijk More...
LL71: Jeroen van Rooij – Bericht van de bevolking
De aceton- en rubbergeuren van voorheen hebben plaatsgemaakt voor springkussens, kermisattracties, een survivalbaan, een klimtoren. Trekt snel de aandacht. Warm. Komt op je af. Nadrukkelijk aanwezig. Opwindend. More...
LL70: Annemarie Estor – Trompettes de la mort
[…] Soms, als we dronken zijn van taal en knaagdieren, springen we uit de achterkant van boekenkasten de modder in. Zo ook gisteren. Maar ik viel en mijn mond nam een gulp. Het was niet aarde alleen, More...
LL69: Annemieke Gerrist – Een ontmoeting met Madame Bovary
‘Ik denk dat we gemaakt zijn voor iemand anders,’ zei de vrouw die tegenover mij kwam zitten en ik vroeg haar wat ze daarmee bedoelde. Ze gaf geen antwoord ‘Voor wie bent u gemaakt?’ vroeg ik ‘Voor More...
LL68: Margreet Schouwenaar – STOELEN BLIJVEN
Een stoel biedt plaats en mogelijkheid; naast de deur, aan tafel, naast de tante met het bloeiend vlees en woorden boven de zinnen. Een stoel vermolmt zoals mummelen woorden neemt en tijd een gelegenheid More...
