Vacht, schubben, gif, hoorns en stekels
Als kind leerde ik dat het niet hoorde om dieren te strelen, het was dom en sentimenteel. Zelfs een koe moest ik met rust laten. Maar ik hield innig van koeien: van hun brede vochtige neus, van hun zwiepende autonome staart, van hun melancholische zorgzame oogopslag, van hun goddelijke besmeurde flanken, van hun knokige onverwoestbare rug, … Ik More...
De jaloerse teckel Milord
Mijn grootvader van De Panne hield niet van zijn zussen. Hij vond ze schril, dom, wrokkig, vulgair, kras en inhalig. Dat waren ze ook. Het minst hield hij van zijn zus Albertine. Hij kon het niet verdragen More...
Delphine Lecompte – De papegaai van Cees Buddingh
Op dinsdag 15 juni 2010 mocht ik naar Rotterdam om de C. Buddingh’-prijs in ontvangst te nemen voor mijn poëziedebuut De dieren in mij. Ik ging met de trein, de oude kruisboogschutter vergezelde mij. Hij More...
Delphine Lecompte – Naar de Inuit
Op een dag nam ik met mijn moeder de bus naar Duinkerke om een tentoonstelling over de Inuit te bezoeken. Mijn moeder noemde de Inuit meestal Eskimo’s. Ik ook. In de bus zei mijn moeder: ‘Vanaf nu zeggen More...
Delphine Lecompte – Hoe ik leerde houden van haaien en van David
In het tweede middelbaar had ik nog steeds dezelfde aanbidder: David. Hij was nog altijd hindeachtig onbevangen, donzig, argeloos, naïef, geestdriftig en kinderlijk. Hij werkte op mijn zenuwen, maar er waren More...
Delphine Lecompte – Leeuwen op de Vrijdagmarkt
Om mijn school in de Onderstraat te bereiken moest ik de Vrijdagmarkt oversteken. Op een dag stond er een circustent op de Vrijdagmarkt. Ik was tien en vertrouwd met het tumultueuze fenomeen circus. De circussen More...
Delphine Lecompte – Het antipathieke dominante aanbiddelijke bastaardhondje Bernard
Op 4 augustus 2014 voerde de oude kruisboogschutter mij naar een boerderij in de buurt van Sint-Niklaas, ik zou er een puppy kiezen uit een nest. De puppy moest klein zijn want ik had geen tuin en ik wilde More...
Delphine Lecompte – De zeehonden die ik weigerde op te geven
Eind jaren tachtig werden er constant pasgeboren zeehondjes doodgeknuppeld. Het stond in alle kranten. De eerste dagen van hun leven was hun vacht het meest weelderig, het meest donzig, het meest oogverblindend More...
Delphine Lecompte – De pauw pauw pauw van het Paul Delvaux Museum
Aanvankelijk was de pauw de grootste attractie van het Paul Delvaux Museum. Een mannetjespauw uiteraard. Op de doeken van Paul Delvaux stonden hoofdzakelijk treinen, zuilen en blote jonge vrouwen. Treinen More...
Delphine Lecompte – Winkeldiefstallen met Cartouche
Na de dood van Fredo adopteerden mijn grootouders van De Panne opnieuw een kolossaal aandoenlijk lomp ingoed mormel: een airedale terriër. Ze noemden hem Cartouche. Uit loyaliteit tegenover Fredo weigerde More...
Delphine Lecompte – Bianca, de favoriete ezelin van de veelgeplaagde ezeldrijver
Waarom? Waarom was Bianca de favoriete ezelin? Het favoriete schepsel van de veelgeplaagde ezeldrijver? Hij mocht haar liever dan zijn lichtzinnige overspelige vrouw en veel liever dan zijn ondankbare criminele More...
Delphine Lecompte – Het reptielenverblijf
Ik had een heilige schrik van het reptielenverblijf. En dan vooral van de bedrieglijk stoïsche taaie kolossale monsterlijke krokodillen. Met krokodillen was geen verstandhouding mogelijk, ze hadden alleen More...
Delphine Lecompte – Ouders en dolfijnen
Mijn eerste bezoek aan het dolfinarium zal ik nooit vergeten. De dolfijnen grijnsden, ze bleven maar grijnzen. Ze beleefden geen plezier. Mijn vader en ik beleefden evenmin plezier, maar wij moesten tenminste More...
Delphine Lecompte – Mijn eerste lam
Lammeren kende ik vaag. Ik kende de absurde religieuze lammeren van de Vlaamse Primitieven, maar die lammeren leken nog het meest op mismaakte schoothondjes. Ze zeiden me niets. In mijn sprookjesboek kwamen More...
Delphine Lecompte – Het paard dat lief voor me was
Paarden bewonderde ik als kind, maar vanop een afstand. Ze boezemden me angst in, of toch alleszins ontzag. Hun tanden stoorden me nog het meest. Ze schenen me ook een tikkeltje hooghartig. Maar nog veel More...
Delphine Lecompte – Een circusolifant in de Congostraat
Nonkel Samuel klopte op de deur van mijn kamer: ‘Fien, Fien, vlug, er staat een olifant in de straat!!’ Ik was vierentwintig, ik huurde een kamer in het grote huis in de Congostraat dat nonkel Samuel More...
Delphine Lecompte – Chimpansee Isabelle
‘Een chimpansee Isabelle, en geen chimpansee Fientje?!’ schreeuwde ik verontwaardigd tegen mijn moeder. We stonden in het apenverblijf van de zoo van Antwerpen. Ik was zeven en woonde nog bij mijn grootouders More...
Delphine Lecompte – De witte keeshond van boerin Margriet
Toen ik in 2004 stage volgde in de thuisverpleging raakte ik in de ban van boerin Margriet. Ik reed mee met verpleegster Astrid die me op voorhand waarschuwde: ‘Margriet en haar hond zijn onhandelbaar, More...
Delphine Lecompte – Wandelen met asielhonden
Iedereen leed in het gekkenhuis van Knokke. Iedereen leed onder het complete gebrek aan dieren. Zelfs in de ergotherapieruimte was geen goudvis te bespeuren. Wij, de gekken, wisten wel waarom: men vertrouwde More...
Delphine Lecompte – Spijbelen met een kat
Toen ik vijf was mocht ik voor het eerst alleen naar school gaan. Ik was een gelukkig kind, ik kon nog niet lezen. Het was een bijzonder warme donderdag in april. Het was een korte wandeling van het huis More...
Delphine Lecompte – Pijn, mijn trouwe metgezel
De eerste pijn was mijn geboorte. Maar dat geldt voor iedereen. En eigenlijk was mijn geboorte niet eens zo pijnlijk voor mij. Mijn geboorte werd moeiteloos overtroffen door de bevalling van mijn moeder. More...
Delphine Lecompte – Op restaurant met volwassenen
Soms werd ik als onwillig weerloos kind meegesleurd naar restaurants door mijn welgestelde snobistische antipathieke kleinburgerlijke monkelende opvoeders. Bij mijn grootouders in De Panne viel het mee: de More...
Delphine Lecompte – Incest verzinnen
Toen ik zestien was maakte ik iedereen wijs dat ik een incestslachtoffer was. Ik was geen incestslachtoffer. Mijn vader haatte aanrakingen. Hij aaide geen mensen, laat staan zijn abominabele gedrochtelijke More...
Delphine Lecompte – Eerherstel voor knaagdieren
Ze worden gehaat, knaagdieren. Ze drummen, kruipen, ritselen, flitsen. Men spreekt onterecht over een plaag. Ik heb altijd een boontje gehad voor knaagdieren. Ze hebben zoveel troeven: placenta, dikke vacht, More...
