Ook de Bloementuin van letters komt ter sprake in Liekes nawoord bij de vertaling van Robert Desnos’ Chantefables et chantefleurs (als Melodiertjes en Meloblommekes). Maar ze citeert hem niet helemaal. Ze zegt er alleen maar dit over:

En over de azalea had ik een heel alfabet dat begon met ‘azalea bezelea, bloemetjes met z’n velen ja’ en dan doorging met cecelea, dedelea, eëlea, fefelea enzovoort.

Waarschijnlijk dacht ze dat de lezers de rest van het alfabet ook wel konden invullen. Of misschien schepte ze alleen maar op en had ze het hele liedje niet af. Maar nee, uit haar papieren bleek dat ze wel degelijk het hele liedje had opgeschreven en dat ze helemaal tot aan het einde van het alfabet was gekomen. Zesentwintig bloemen is een flink boeket, en dat allemaal afkomstig uit één enkele rare naam, azalea…

Bloementuin van letters

Azalea, bezelea,
bloemetjes met z’n velen ja,
cecelea, dedelea,
komen jullie spelen ja?
We zijn al met z’n velen ja:
eëlea, fefelea, gegelea, hahalea
iejelea, jejelea, kakalea, lelelea,
roze, paarse, gele ja,
memelea, nenelea,
die zullen we verdelen ja,
in kwarten halve hele ja,
de bloemen en de stelen ja,
ozolea, pepelea, ququlea, rurulea,
susulea, tetelea, uzulea, wewelea,
en dan, wat kan het schelen ja,
ikselea, ijzijlea, zezelea:
een bloementuin van letters!

Het tweede liedje, Poes op schoot, kreeg ik met een heleboel doorhalingen. Hier was Lieke heel lang heel ontevreden mee. Ik denk dat ik er wel vier verschillende versies uit kan halen, uit alle regels die Lieke uiteindelijk verworpen heeft. Maar de simpelste (en beste, vind ik) bleef gelukkig overeind. Hij is kort, maar hij knort.

Poes op schoot

De wind waait,
de kachel snort,
poes ligt op schoot,
en knort.

De wereld is groot,
en wij zijn klein,
poes ligt op schoot,
en alles is fijn.