Lieke had meer natuurliedjes geschreven, schreef ze in het nawoord van Melodiertjes en Meloblommekes, schreef ik hier en hier, en ze was zo vriendelijk er mij een aantal te sturen, die ik onverwijld en onmddellijk doorgeef aan het poëzieminnende en gedichthongerige online leespubliek dat dit leest (ontken het maar niet!). Het zijn dus, zegt ze er duidelijk bij, zodat ik het weer doorgeef, door haar zelf verzonnen liedjes op een door haar zelf verzonnen melodie. En netzomin als de melodie er feitelijk toe doet, doen de woorden er feitelijk toe. Het zijn klanken die opborrelen uit een zucht van zonnegloren en een glas havermelk bij het ontbijt, als je daarna buiten bent in de vrije natuur met niets omhanden en niets in gedachten en er alleen maar bent, net als de omringende flora en fauna, die zich niets van je aantrekt, en zo is het goed.

Lieke heeft er ook door haar zelf geschoten foto’s bijgedaan, waarbij het er ook al niet toe doet of het afgebeelde ook het beschrevene is. Het is in elk geval natuur en je kan ernaar kijken en zo is het mooi.

Deze gaan over het gras (om in te liggen) en over de bomen (om mee te wiegen).
Lieke hoopt dat je ze leuk vindt.

Gras

Groen groen gras,
een weke deken,
groen groen gras,
een vacht zo zacht
aan de oever van de plis,
aan de oever van de plas,
laat mij liggen,
dagen weken,
weken weken,
maanden weken
op je groene weke deken
op je groene zachte vacht,
laat mij liggen,
dag en nacht.

Bomen

Bomen dromen,
lome bomen dromen,
waaien, zwaaien
langzaam, loom en
zwaaien, waaien
sloom en slangzaam
en ze knakken met hun takken
en ze nijgen met hun twijgen,
loom en langzaam,
sloom en slangzaam,
met hun eigen takken,
eigen twijgen,
dromen ze – en zwijgen,
zwijgen zwijgen paardevijgen.