Inspiratie, kent u dat? Dan verveel je je en weet je niet wat je moet doen en ideeën heb je verder ook niet en dan loop je wat heen en weer tussen de kast en de muur en tussen de kluiten en het riet, ijsberend met je lege hoofd onder je arm, en pak je lukraak een boek uit de kast dat je lukraak openslaat en dan staat er dit

Drei Hasen tanzen im Mondschein
im Wiesenwinkel am See:
Der eine ist ein Löwe,
der andre eine Möwe,
der dritte ist ein Reh.

Dat is leuk, denk je. Onvertaalbaar in zoverre als iets ooit onvertaalbaar kan zijn (nooit). Maar veel werk! En het gedicht loopt nog door, Drei Hasen blijkt het te heten met als ondertitel tussen haakjes Eine groteske Ballade, en de tweede strofe van negen regels en de derde van vijf zijn lang niet zo leuk, tenminste, ze zijn wel leuk, maar gaan erop door, hoe dat kan dat de ene haas een leeuw is, de andere een meeuw en de derde een ree, en het antwoord daarop is dat je een zeker extract als droom moet drinken – zeg maar als hallucinatoire drug. En dat is dan weer jammer, want het is een soort uitleg, in plaats van dat het gewoon zo is, deze totale verwissing van existentiële essentie. Dus vertalen, nee. Op het eerste oog niet. Kán wel, kán wel, en misschien wordt het toch wel leuk en aardig in het Nederlands, maar beter – en nu komt het – kun je je erddoor laten INSPIREREN.

Drie haasjes

Er zaten eens drie haasjes,
drie haasjes in een boom,
drie haasjes in een boom
frambozensap te rapen.
Het ene haasje was een leeuw,
het tweede haasje was een meeuw,
en het derde haasje dertien apen.

De leeuwehaas zei Woef,
de meeuwehaas zei Piep,
en de dertienapenhaas –
              die sssssssssssssliep.

—
De illustatie is een déchirage van Christian Morgenstern, Der Fisch, gebruikt op de kaft van de Sämtliche Galgenlieder, uitgegeven door Manesse (dtv), 1995 (1992).