– Kijk mij eens lekker leggen, zei ik.
Waarop ik, voor de gein:
– Dat ken je zo niet zeggen,
tenminste denk ik volgens mijn.
Ik boos: – Je ziet me leggen toch?
Of maggen we dat niet?
Wat bomt het wat hun zeggen?
Het is gewoon hoe ik het ziet.

Uit. Een versje geïnspireerd op en door en in en uit een Russisch versje waarin de klemtonen niet gelegd worden waar ze normaal gesproken thuishoren, een folkloristisch versje dat iedereen kent en geheel en al anoniem is, omdat niemand zijn of haar naam heeft willen zetten onder deze aan de laars lapperij van de niet overal even heldere of consequente en daarom door jonge taalleerders dikwijls met veel fantasie en vermakelijkheid toegepaste Russische accentregels, juist als ze de regels doorkrijgen en het correct willen doen. Het gaat zo, en de bewuste klemtonen zijn onderstreept:

я сижу на берегу
не могу поднять ногу
не ногу, а ногу
все равно не могу

Verletterlijkt:

ik zit op de oever/aan het water
ik kan mijn been/voet niet bewegen [verkeerde klemtoon op been/voet]
niet been/voet (verkeerde klemtoon op been/voet] maar been/voet [juiste klemtoon]
maakt niet uit/om het even ik kan het niet [verkeerde klemtoon op kan]

Vertaald heb ik het proberen te trachten te doen in Bij mij op de maan op blz. 28:

– Ik zit te zitten in het riet,
en opstaan, nee dat ken ik niet.
– Niet ken ik niet maar kan!
– Ken jij er zellef dan wat van?

Fouten, ik kan er geen genoeg van krijgen. Het goede heeft alleen maar het goede in zich. Het foute heeft het foute én het goede. Tel uit je winst. Lectio peior praestat.

—
Illustratie: in gesprek met mezelf in het riet aan het water (met luikende ogen), privécollectie.