‘Wat iets waarde geeft, dat zijn mensen,’ zei X, terwijl hij een samosa dipte in de chutney. Daarna maakte hij een compliment over het eten.
‘Iets heeft toch waarde of niet?’ reageerde zijn vrouw.
‘Neem dat stuk fossiel, dat wat Arentbeek gevonden had. Niemand had aandacht voor hun vondst. Die hebben dat laten exposeren bij de Mineralenbeurs. Kwam – hoe heet ‘ie ook weer – Lazaré langs. Huppa: tv-momentje. Dat fossiel wordt nu door het natuurhistorisch museum geëxposeerd.’ X pulkte aan zijn shirt. Daarna keek hij mij aan. Het leek of hij iets bij me wilde afdwingen.
‘Dus nu is het waardevol?’ vroeg zijn vrouw.
‘Nu is het waardevol,’ sprak X.
‘Het is nu waardevol,’ mompelde zijn vrouw, en ze nam een hap van haar auberginegerecht.
‘Dus je moet zorgen dat het onder de aandacht komt,’ weer dipte X een volgende samosa in de chutney. ‘Dan kunnen mensen het zien, erkennen en er vervolgens waarde aan hechten.’
‘Zo eenvoudig is dat niet met poëzie,’ begon ik. Mijn stem was schor. Ik had een flinke tijd gezwegen. Mijn vinger wreef afwezig over de rand van mijn bord.
‘Dat is toch de uitstekende kunstvorm,’ X had zijn samosa neergelegd om heftige gestes met zijn handen te maken. ‘Woorden blijven hangen. Ze dragen toch ook altijd gedichten voor op uitvaarten?’
‘Dat klopt,’ zei zijn vrouw.
‘Het is zo’n amorfe kunstvorm. Niet echt te vangen. Wat het is weten we eigenlijk ook niet,’ stamelde ik. Ik schoof mijn stoel naar achter om mezelf houding te geven. De vlam van de kaars op tafel flakkerde op door de beweging van mijn bovenlijf.
‘Raak me.’
‘Excuus?’
‘Raak me dan.’ X keek me met kinderlijke speelsheid aan. Zijn vrouw keek naar hem op en scande zijn gezichtsuitdrukking.
‘Wat heb je voor me, Fer?’
Ik schraapte mijn keel, keek om me heen alsof ergens antwoorden te vinden waren, beschreven op de voorwerpen van mijn krappe woonkamer. De enige tekst die ik zag, was op de tissuebox in de hoek. X bleef zwijgen en er ontstond een verwachtingsvolle stilte. Ik moest iets doen.
‘Er is een gedicht dat geen grond krijgt,’ begon ik. ‘Het is niet gelukt het op platforms te plaatsen.’ Ik kon me er niet toe zetten al die redenen van afwijzing te benoemen. ‘Gedoe,’ maakte ik er maar van.
X reageerde niet. Ook zijn vrouw keek me nu aan.
‘Het hield verband met Allerzielen. De dag dat…’ Ik besefte dat ik om de hete brij draaide.
‘Weerzien, heet het.’
‘Wij maken het wel waardevol,’ vertrouwde X me toe.

‘De geometrie van het slapen gaan
Ik stop mijn benen
                          in en sla
het deken over me heen
mijn hoofd op zoek
naar de prettigste boezem van het kussen

Op dit dons sluit ik mijn ogen
en kabbel dan een werkelijkheid
binnen van losbandig coloriet
één waar alles bestaanbaar

en plots jij die kreukels uit je shirt
strijkt, mouwen beroert, je ogen
naar me opricht en dan spreekt
                          ronduit
alsof je nooit tussen ons bent weggeplukt’

X knikte langzaam, terwijl zijn blik afdaalde naar zijn bord. Hij pakte de neergelegde samosa op en met een zachte glimlach nam hij een hap die de pastei halveerde. Zijn vrouw bewoog zachtjes de lepel naast haar bord totdat ze tevreden was met de rechte positie ervan. Ze schepte een volgende portie van de aubergine op. Ergens buiten floot een man naar zijn hond.