Gepubliceerd op: zondag 26 juli 2020

Delphine Lecompte – Devotie voor de vredespijp en voor Maxime

 

Ik stal meer dan honderd devotiekaarsen uit een kleine kerk in Duinbergen
En gaf ze aan Maxime, het gebeurde in de vorige eeuw
Maxime en zijn moeder lachten met de devotiekaarsen
En wierpen ze naar boomchirurgen en in koeienweiden
Even later vertrok Maxime naar Amerika, en dus ging ik Russisch studeren
Maar nu ben ik de mooiste Russische woorden kwijt en Maxime is getrouwd
Met een slimme elegante tapijtenweefster die het maar normaal vindt
Om getrouwd te zijn met de dapperste en charmantste schelm van West-Vlaanderen.

In Amerika mogen gevangenen geen sigaretten roken
En dus bekeren ze zich tot de indianenstam die ze het meest romantisch vinden
En dan roken ze in kliekjes de vredespijp, enkel in Amerikaanse gevangenissen
Vind je Apaches met posters van Ted Nugent en de Confederate Flag in hun cel
Dat vertelde Anthony me vandaag in de binnentuin van het gekkenhuis
Waar iedereen elkaar begrijpt en waar vriendschappen worden gesmeed
Tussen 26-jarige bipolaire kelners en 77-jarige alcoholistische ex-alpacafokkers.

Nu lig ik te woelen in mijn ziekenhuisbed, mijn ziekte heeft gelukkig
Nog geen naam, ik wil aan alles en iedereen namen geven, behalve aan mijn ziekte
Spleen is mooi, maar veel te schraal en te liefelijk
Ik woel omdat de wereld doorgaat terwijl ik hier vegeteer en te veel chocomousse eet
En in de doorgaande wereld daagt de oude kruisboogschutter de voormalige vrachtwagenchauffeur
Uit tot een duel met koekenpannen, en mijn dieren lijden omdat ze mijn afwezigheid
Niet begrijpen, ik kruip uit mijn bed en kijk kritisch naar mijn wimpers in de badkamerspiegel.

Ik ben blij dat mijn vader niet weet dat ik opnieuw in een gekkenhuis vertoef (bij gebrek
Aan een beter woord)
Morgenochtend komt de psychiater langs, zal ik mak of korzelig zijn?
Hopelijk vind ik de kracht om me te gedragen als een extreem geënerveerde lama
Plots val ik kort in slaap en droom ik van een ruzie op een parkeerterrein
Een man en een vrouw vechten om een paraplu, de vrouw is opgezwollen en heet Linda.

Na een halfuurtje ben ik weer wakker en Maxime doemt opnieuw op
We zaten in dezelfde klas en hij was rebels, maar niet op een slome slordige manier
Het was eerder ambitie en koppigheid; hij wilde zo vlug mogelijk vrij zijn
Om een kreeftenrestaurant op te starten, het werd uiteindelijk een winkel
Waar je fopartikelen en briefpapier kan kopen, het briefpapier beschouw ik
Als een eerbetoon aan mij; ik schreef hem om de twee dagen heel lange brieven
Van 1997 tot 2000, hij schreef soms terug, verrassend eerlijk en diep gewond.

Het was zijn vader die hem verwondde
Well isn’t that what fathers are for? (ik parafraseer John Lydon, hij zong:
‘Well isn’t that what friends are for?’)
Ja, Maxime heeft me teleurgesteld toen hij naar Amerika vertrok
En terugkwam met een domme frivole blondine uit Kentucky met te veel franjes
Aan haar doorzichtige blouses, maar toen ze hem bedroog heb ik geen leedvermaak gevoeld.

Onze wegen scheidden en nu lig ik hier, zonder naam voor mijn pijn
Ontbijt: drie beschuiten, kaas, en confituur
Ik voel me misselijk en wil opnieuw zwanger zijn
Zwanger zijn was zalig, ik voelde me zo sterk als een franjehaai.

 

Young Boy, Gondeville, Charente, France, 1951 foto door Paul Strand reproduced here by kind permission of the Paul Strand Archive

Young Boy, Gondeville, Charente, France, 1951
foto door Paul Strand
reproduced here by kind permission of the Paul Strand Archive

Over de auteur