Gepubliceerd op: dinsdag 3 december 2019

ZK,KZ: Griet Menschaert – Cancan

 

De boze dame kijkt achter zich en foetert vanuit de tenen op alles wat we met zijn allen fout doen.
Ik herinner me je haar dat ik vanochtend voor het eerst heb aangeraakt.
Je haar leidt naar een kuiken. Onder meer omdat ik geen sterke notie heb van de dieren die dicht bij de evenaar voorkomen – dicht bij de evenaar vanaf hier bekeken dan, en omdat ik het denken aan een kuiken prettig vind, een begrip dat mij van begin af aan getroost heeft – het is maar de vraag of ik zonder het concept ‘kuiken’ tot tedere relaties in staat zou zijn geweest.
Als Afrikaans haar aan een Europees kuiken kan doen denken, dan moet er nog zoveel mogelijk zijn!
(Ik hoop dat je dit geen belediging vindt.)
Het woord ‘kuiken’ klinkt opwindend. Het dier is belachelijk zacht, maar het woord heeft karakter. In een andere taal zou het geluid ervan gebruikt kunnen worden om een bekken aan te duiden, of een dans laag bij de grond. Heel ver van ‘cancan’ ligt het bijvoorbeeld niet af.
Tussen je haar verschool zich lucht,
lucht waarnaar ik nu snak.
De boze dame staat nog altijd te trampelen van onmacht, het wordt haast een theaterstuk. Ik doorbreek de betovering, loop naar de vrouw en steek mijn vingers tussen de hare. Ik klem ze vast: ‘Denk aan een kuiken’, fluister ik. Ze sluit haar ogen en de schaamte laten we varen.

 

zelfportret Griet Menschaert

zelfportret
Griet Menschaert

Over de auteur

- vernoemd naar twee versregels van Jacques Hamelink, wil een voedingsbodem zijn, een podium waar opkomende auteurs zich kunnen ontwikkelen.