Gepubliceerd op: dinsdag 29 mei 2012

Gruwez over ‘Blinde gedichten’

“Wie Lecompte wil volgen, moet bereid zijn the method in her madness voor lief te nemen. Indien niet, dan haakt hij allicht al na enkele bladzijden af. Maar de grote hoeveelheid lang uitgesponnen gedichten is misschien ook een alternatief voor de permanente nood aan narcotica en/of alcohol. (Nooit is de apotheker of de slijter ver weg.) Het lijkt erop dat de dichteres geen moment zonder haar poëzie kan: dermate is zij eraan verslaafd. Een bestaan zonder bedwelming is onleefbaar, of het nu gedichten zijn die hierin moeten voorzien, alcohol of andere roesmiddelen. ‘Ik heb een fles gekocht om mezelf te troosten,’ lezen wij.” >> op Versindaba.

Over de auteur

Displaying 1 Comments
Have Your Say
  1. Delphine Lecompte zegt:

    Het loont de moeite verder te lezen:
    ‘Ik heb een fles gekocht om mezelf te troosten
    Het schip in de fles heet Richard
    Zo heet mijn tandarts ook.’
    (laatste strofe van het gedicht ‘In de hoed van mijn vader beven tweelingduiven’ uit Blinde gedichten)

    Met andere woorden: het gaat niet over alcohol, de fles is een (kitscherig) voorwerp, een souvenir!

    Vriendelijke groeten,
    Delphine (die vandaag chagrijnig is omdat ze haar kleingeld aan de verkeerde profeet gegeven heeft)