Gepubliceerd op: donderdag 2 mei 2019

R18: Jana Arns – de tuin in

 

Nu 

hitte 
… zo bruin gestoofd door de heldere, iedere dag met dezelfde sterkte schijnende zon als maar mogelijk was …

door 

huizen 
… diep in de grond, in tot stof vergane schoorsteenpijpen …

golft,

dagen zich met nachten mengen,
Daar bijna niemand langer dan per etmaal naar schatting een half uur slaap nodig had, daar niemand aan een ernstige ziekte leed of doodging, duurde een dag een eeuwigheid en was een nacht slechts de donkerder getinte ommezijde daarvan.

rolluiken halverwege 

zwijgen
… het gelukstijdperk dat aangebroken zou zijn zodra de Mabelisklan tot zwijgen gebracht was …

,

duwen zij  

het kind  
Wanneer soms een spelend kind van een tak gleed, met zijn hoofd tegen een veel lager gelegen tak terechtkwam en door een der ouders naar boven gehaald moest worden, betekende dat een welkome vorm van afleiding, voor de toeschouwers zowel als voor degenen die niet bij het voorval aanwezig waren maar die het zich in geuren en kleuren lieten vertellen en het op hun beurt ook weer, sterk verfraaid, verder vertelden, aan lui die nog verderaf in de takken zaten. Die bewerkten het verhaal van de val opnieuw en gaven het op hun beurt door. Zodat reeds enkele uren later het inmiddels tot een mytologische en betekenisvolle gebeurtenis uitgedijde verhaal van een zojuist als een hemelsteen door het bos geslagen Kind, de ouders van het kind bereikte, die reeds vergeten waren wat er was voorgevallen – het kind in kwestie joeg gezond en wel door de takken zijn makkertjes na of wel vlinders …
de tuin  

in.

Hij speelt 

een bedreigde soort
Dat is een Vos, zeiden de kenners, ik herken die aan zijn witte staart. En dat zijn Ooievaars, dat zie je aan hun zware snavels, hoe komen die in godsnaam hier verzeild, waarom hangen ze niet hoog boven het bos. En dat zijn Katachtigen. En die daar heet Ezel of misschien Paard. En die groep daar, ‘kudde’ noemden ze dat vroeger bij dieren, dat zijn allemaal Geiten.

,

zij een 

gin tonic
Ze hadden eigenlijk amper honger of dorst. Hun lichaam bestond in hoofdzaak voort op eigen kracht …

.

Achter 

scheidingswanden 
Een liefde waarvan ook de varianten, die ze vroeger geschuwd hadden of die ze niet eens hadden durven noemen en kennen, niet uit de weg gegaan werden. (…) Zusters waren niet langer onaantastbaar voor hun broers en vica versa. Opgroeiende kinderen niet voor hun ouders. En vice versa. Mannen die zich onderling overgaven aan de seksuele vreugden werden door niemand met een scheef oog aangezien, enkel als pioniers op een veld van mogelijkheden die tot op de bodem ontgonnen moesten worden. Hetzelfde gold voor vrouwen die elkaar met lippen of vingers de grote stuiptrekking der liefde deelachtig maakten, welke de zon zelf en de gesternten draaien deed en het hele bos beheerste.

lopen

hun 

gesprekken in flarden uiteen,
Er ontstonden daarbij heftige jolige twistgesprekken …
dreigen 
… de takken en bladeren binnen, waar ze zich vrij en onbedreigd voelden …

plastic stoelen te zwichten

onder 

vakantiebenen 
De verschrompelde spieren der oude mannetjes zwollen op en werden krachtiger, voortdurende klimoefeningen versnelden deze ontwikkeling niet weinig. Hun borstkas borg zijn ribben langzamerhand weer weg in vlees. Hun uitgeblust oog werd lichter. De dijen van de oude vrouwen werden slank, de spataderen raakten zoek onder de diepe bronzen teint die zich over hun huid legde.

in bermuda.

De vrouw 
De vrouw schaamde zich er zelfs om.

smelt weg in 

blote jurk
Ook de bladerkledij waarmee de takzitters aanvankelijk de gaten in hun plunje hadden toegestopt hadden ze afgelegd. Ze waren met uitzondering van de vrouw van Mabelis allen poedelnaakt …

.

Een tuinslang wordt vrijgelaten.
En een kenner pakte een groen takje vast om het naar zijn lippen te brengen en het takje wrong zich als een soepele spier tussen zijn vingers. Hij slingerde het met een schreeuw van schrik van zich af.
‘En dat noemden ze vroeger Slang’ zei iemand naast hem.

 

Over de auteur

Ranonkeljaar

- Het bijzondere boek Ranonkel verscheen in 1969. Het bestaat dus 50 jaar. Bovendien is de schrijver, Jacques Hamelink, in januari 80 jaar oud geworden. Alle reden om 2019 uit te roepen tot Ranonkeljaar. Iedere week behandelen we op ooteoote.nl een hoofdstuk.