Gepubliceerd op: vrijdag 5 oktober 2018

EI 115: Wilbert Cornelissen – Het verdwijnlijf

 

het gezonde lijf is het verdwijnende
dat graag plaatsmaakt voor wat anders:

de herinnerde scène, de opgesmukte waarneming,
jouw lijf

want zo wil ik het mijne: vanzelfsprekend,
doorzichtig, onder- en achtergrond,

transparant met aan elk uiteinde wereld,
rond elke vezel mogelijkheid, toekomst, horizon,

en als ik dan terugkeer naar het mijne
dan in de zekerheid dat ik het verwende lijf

weer kan laten verdwijnen
in aandacht voor jou

 
___
Dit is “stadsgedicht 3712, 29 12 2016”. Het is het eerste gedicht voor de lezer, het laatste voor de dichter. De bundel bestaat uit zeven afdelingen, die de dichter “sleuven” noemt. De bundel eindigt met het oudste gedicht, “3161, 27 06 2015”. Op de achterflap staat: “Een dagelijkse sprong in het diepe” en “Onder zijn heteroniem de Mottenfokker (nachtvlinderkweker) schreef Wilbert Cornelissen gedurende tien jaar, van 1 januari 2007 tot 31 december 2016, elke dag een gedicht.”

‘het gezonde lijf is het verdwijnende’ schrijft de dichter. Uit de bundel blijkt dat hij dodelijk ziek is.
Er staat niet: “het gezonde lijf verdwijnt”. Wat er wel staat is op de een of andere manier actueler, presenter, pijnlijker ook. Het gezonde lijf is aan het verdwijnen.

De tweede regel verrast: ‘dat graag plaatsmaakt voor wat anders:’ Voor wat? ‘de herinnerde scène, de opgesmukte waarneming, / jouw lijf’. Als ‘het gezonde lijf’ aan het verdwijnen is, blijft een ziek lijf over en uiteindelijk helemaal geen lijf. Het ‘verdwijnende’ lijf maakt graag plaats voor ‘de herinnerde scène, de opgesmukte waarneming’. De waarneming is mooier gemaakt in de waarneming, in de herinnering.

Dan volgt de kortste regel van het gedicht, die daardoor extra aandacht krijgt: ‘jouw lijf’.
De ‘ik’ wil dat zijn eigen lijf ‘vanzelfsprekend’ is, ‘doorzichtig’, maar compleet in beeld met ‘onder- en achtergrond’. Ik denk: zoals op een schilderij, als een kunstwerk, maar ‘transparant’ betekent ‘doorzichtig’, doorschijnend. De ondergrond is nog door de kleur te zien. Maar ‘transparant’ is ook “helder”, “niet duister”.

De dichter wil meer van zijn lijf. Hij wil ‘toekomst, horizon’ en van hoofd tot voet ‘wereld’. ‘Rond elke vezel mogelijkheid’. Dit is een wens, maar hij moet terug naar zijn verdwijnend gezonde lijf. En als dat gebeurt, wil hij dat ‘in de zekerheid’ dat de ik dat gewenste, gedroomde lijf ‘weer kan laten verdwijnen in aandacht voor’ de ander.

Het gedicht is een afscheid, maar ook een liefdesgedicht, zonder enige sentimentaliteit, zonder bitterheid, in aanvaarding, in liefde.
___
 


Elke dag een / proefsleuven
Wilbert Cornelissen [de Mottenfokker]
Uitgeverij De Arbeiderspers
ISBN 9789029525817

 

 

 

 

 

About the Author

- Dichter, prozaïst,criticus, interviewer.