Gepubliceerd op: maandag 19 augustus 2013

Vertaallab 51 Simone Kearney – In Threes (excerpt)

 
 
 

 sun is rising

it has risen

there is radio

 
 
 

“empty” sucks you

can’t use it

where you enter?

 
 
 

mirage of floats

o white boa!

addicted to escape

 
 
 

I felt lost

it was yesterday

vague pit smeared

 
 
 

most ancient female

like democracy like

I’m a flower

 
 
 

what I want

is what I

want and legs

 
 
 

to become unequal

tiny glossy shoulder

semi-pictorial mouth smoothed

 
 
 

put it down

like a dick

petal on tea

 
 
 

give me that

untrackable synapse flash

like a ghost-squeeze

 
 
 

in night’s curfew

scatter the follicles

insert a thalamus

 
 
 

my rose oyster

 gigantic papyrus sheets

on the pitchfork

 
 
 

pale medicinal seahorse

my poor swimmer

my xylophone male-pouch

 
 
 

the sky is

like a blue

amputee’s port blue

 
 
 

___

Simone Kearney, 2013

Simone Kearney’s work can be found or is forthcoming in Boston Review, Bridge Journal, Stonecutter, Belladonna, Ragazine, Post Road Magazine, Elimae, Maggy, and Supermachine, among others. Her chapbook “In Threes” was published with MinuteBooks in 2013. She was a recipient of the Amy Awards from Poets & Writers in 2010. She teaches at Pace University, Ramapo College, and writes for Thierry Goldberg Projects Gallery. She is also a visual artist, and lives in Brooklyn.

Met dank aan Joost Baars, die Simone Kearney ontdekte tijdens zijn verblijf in New York. Bovenstaande gedichten zijn een selectie uit haar publicatie “In Threes”.

About the Author

- Rozalie Hirs is redacteur van de LL-serie (Lage Landen-serie) en Vertaallab op Ooteoote. Daarnaast is zij dichter van boeken en digitale media. Zie ook www.rozaliehirs.nl.

Displaying 1 Comments
Have Your Say
  1. Heel mooi werk. Sommige zijn bepaald niet eenvoudig om te vertalen. Moet denken aan Ted Greenwald die ik ooit vertaalde in nY, er lijken hier vergelijkbare problemen te spelen.

    Eerste vraag is natuurlijk: moet het Nederlands zich ook aan de strenge 3×3-vorm houden? Normaal gesproken zou ik zeggen van wel, maar ik ben bij deze gedichten daar minder van overtuigd. Het gaat bij zo’n vorm om de elasticiteit van een willekeurig gekozen maat, die een zeker soort teksten kan opleveren met een bepaalde grote verscheidenheid. Die teksten hebben we nu (in het Engels), maar wat zou dan nog de meerwaarde ervan zijn als die elasticiteit en variatie in een NL vertaling ook weer in die 3×3-vorm gegoten zit? Onze taal heeft immers een totaal andere balans tussen ritme, syntaxis en vocabulaire. Eerder dan vertalen is het misschien een idee om oorspronkelijke 3×3-gedichten in het Nederlands te schrijven.