Gepubliceerd op: woensdag 21 november 2012

Werkplaats 3: Hannah van Binsbergen – Stijloefeningen

In Perdu komt sinds kort iedere twee weken een groepje jonge schrijvers bijeen voor een schrijfworkshop. Bij elke bijeenkomst kiest de groep een tekst van een van hen die ze graag hier gepubliceerd willen zien. Vandaag de stijloefeningen van Hannah van Binsbergen.

0 Kleine Winkler Prins Dierenencyclopedie:

 

Als ze slapen zitten de kikkerbekken tame-

lijk rechtop met de snavel omhooggericht

en als ze verontrust worden nemen ze de-

zelfde houding aan, sluiten de ogen tot een

spleet, rekken zich zoveel mogelijk uit en

houden de veren tegen het lichaam gedrukt.

Ze lijken dan veel op een stuk dood hout

en blijven vaak onopgemerkt. Daarbij wor-

den ze nog geholpen door een kleine onre-

gelmatige kuif van stijve veren die boven de

neusgaten uitsteken, waardoor de lichaams-

omtrek van de rustende vogel ten behoeve

van een betere camouflage onderbroken wordt.

 

 

 

1

Kikkerbekken heten ze, vogels uit de Oost met malle kuiven. Het zou zo wezen dat als je er een liet schrikken, dat-ie zich dat héél ver uitrekt, en helemaal z’n snavel in de lucht steekt alsof-ie wil kijken of het regent, en z’n vleugels heb-ie dan tegen ‘em aangedrukt. Dat’t een dooie lijkt of een stukkie hout. Doet-ie ook als-ie slaapt, trouwens. Die kuif is daar ook voor, daar zitten rafels an, dat ’t lijkt alsof ie gewoon deel is van het bos, zodat je niet ziet dat ’t een vogel is. Voor de Sekuriteit.

 

 

 

2 ALS VOGEL..

 

tamelijk rechtop en met de kikkerbek omhooggericht

slapen de nachtzwaluwen.

 

als ik schrik neem ik dezelfde houding aan

sluit mijn ogen tot een spleet

ik rek me uit en houd mijn veren

tegen mijn lijf aangedrukt.

 

ik lijk veel op een stuk dood hout

blijf vaak onopgemerkt:

een kuif van stijve veren

breekt de vorm van mijn rustend lichaam ten

behoeve van betere camouflage.

 

 

 

3

ALS ZE Slapen in de Vijver Kikker Helemaal

Goed jaar naar de Neus Boven

en ALS ZE gestoord, ZIJ dezelfde

houding, Kijken visitors op

un spleet, stretch Zoveel mogelijk en

de Houda Verena op Het Lichaam.

Ze lijken ALS un stuk Dood hout

en vaak onopgemerkt. Also are

ZE Altijd supported deur un klein onre-

gelmatige rand stijve Verena van Boven

sterven uitsteken de neusgaten, zodat de omtrek

van Het Lichaam van de Vogel Rustēni

ohm te Beter camouflage onderbroken.

 

 

 

4

Ik zou zweren dat ik beweging zag. O, ik hoop zo’n lekkere met zo’n dikke kop, zo’n mini-uil. Ik weet dat ze hier zitten, bij honderden misschien wel, maar ze hebben allerlei listen. Ze zijn niet zo groot, die kleine uilen, en kunnen makkelijk voor iets doorgaan wat ze niet zijn, zoals een stokje of iets bladerigs. Ze slapen zelfs als takjes. Ongelooflijk irritant als je prooi op jou lijkt en je ook nog te slim af is. Ik ben alleen wel mooi drie keer zo groot. Ai, ze zijn zo verdomd smakelijk. Ik blijf rustig op mijn tak zitten en verroer me niet, tot ik zeker weet of dat takje niet alleen maar toevallig een kleine-uilvorm heeft. Het houdt zich in elk geval stil, en het ziet er van boven een ook beetje te puntig uit om een vogel te zijn, te veel uitsteeksels. Misschien is dit ook een valstrik. Er zijn verschillende scenario’s denkbaar:

a) (Minst favoriet, want honger prangend) Ik blijf zitten tot ik iets zie bewegen, en als ik nog niets gezien heb als de dagvogels wakker worden, eet ik een worm ofzo.

b)(Ik hoop het niet) Ik sla toe, het blijkt een tak, ik sla een flater en alle kleine hapjes in de wijde omgeving stuiven weg. Geen eten tenzij er een uitzonderlijk trage sukkel bij zit.

c)(Ja!) Ik sla pijnsnel toe in duikvlucht, het takje blijkt een mini-uil, lekker eten, lekker slapen, lekker botjes uitkotsen in mooi rond balletje. Wel zielig, net of je je eigen kuiken eet.

 

 

 

5

Wanneer deze keveren, pozen de puitwaffels aar-

dig perpendiculair onder erectie van de neb

plus wanneer deze verschoten geraken, aanvaarden zij een iden-

tieke pose, luiken de doppen ad

richel, vergroten zich dusdanig zeer als bestaanbaar

plus consolideren het gepluimte aan de bast.

Deze ogen zeer gelijk een bete boomgewas

plus persisteren frequent ongepercipieerd. En vin-

den henzelf gepousseerd wegens een pieterige bar-

okke vedertop welke super de

nasale toegangen oprijzen, waarmede de bast-

contour van de statische gevleugelde ten bate van

een adequatere maskerade gederangeerd geraakt.

Over de auteur

- Jeroen van Rooij schrijft. Onder meer 'De eerste hond in de ruimte' (roman, 2010), 'Het licht' (roman, 2012), poëzie in Parmentier en DW B, essays in nY, kritieken op De Reactor en lezingen in Perdu. Hij woont en werkt in Amsterdam.

Displaying 1 Comments
Have Your Say
  1. ferry zegt:

    als fanatiek vogelaar, wil ik mevrouw binsberegn danken voor haar bijzondere kijk op de kikkerbek. er zijn dagen dat er minder over deze bijzondere vogelsoort te lezen is!