Johan Velter over de experimenteel Michiels:

“In het Roger Raveelmuseum lopend, dacht je ook aan Ivo Michiels en zijn verhaal ‘Albisola mare, Savona’. Een verhaal, typisch voor de jonge Michiels en confronterend voor de hedendaagse literatuur. Hoe men blind geworden is (angstig is) voor elk experiment. Hoe een bepaald niveau van abstractie niet meer gehaald wordt en hoe men verdwaalt in zichzelf: anekdotische trivialiteiten, platitudes en kortademige ‘gedachten’. Zoals in bijna al het werk van Michiels praat hij ook hier veel te veel. Wat een babbelaar! Hoe graag hij rond de pot draait! Wat een verteltalent en wat een leesplezier! Michiels schrijft altijd naar een ‘kosmisch gevoel’: hij wil opgenomen worden in de wereld.” (zie dit bericht)

Stefan Hertmans:

“Wat in de post-expressionistische literatuur overbleef van de roep om een intensievere expressie, is neergeslagen in Michiels’ uiterste variabiliteit bij het hanteren van stijl- en compositiemiddelen. Men moet zich de vraag stellen waar deze drang naar intensiteit bij Michiels vandaan kwam. Enerzijds is er zeker de tijdsgeest. Wanneer men de historische context overziet, kan men makkelijk vaststellen dat er bij Boon van een zeer verwante vorm van vrijheid van het auctoriële vertelstandpunt sprake was. Eenzelfde improviserende schrijfdaad gaf aanleiding tot een verwante organische grilligheid in de opbouw. Kan men bij Boon spreken van een uitgesproken ironische strategie, dan liggen de kaarten bij Michiels – hoewel zijn schriftuur ook door een herkenbare ironische distantie wordt getekend – toch enigszins anders. Michiels probeert zich namelijk onophoudelijk te herinneren – te herinneren ‘wie es gewesen’. Hoe het werkelijk is geweest, daarvan weet Michiels maar al te duidelijk dat dit niet op te roepen valt als een vorm van feitelijk relaas, en toch lijkt deze frustratie hem niet los te laten. Tegelijk moet dit fundamentele ontbreken dat de literaire tekst typeert, positief worden omgemunt. Blijft over: het in een literaire tekst oproepen, niet zozeer van wat de ervaring is geweest, hoe een voorval heeft aangevoeld, maar van de manier waarop het ingesleten is geraakt in de complexe dialectiek van weten, vergeten, herinneren en associëren, zoals dit in gang wordt gezet door het schrijven.” (Het volledige essay uit Deus ex Machina is hier te lezen)