Het (na)zomernummer van webzine blue turns grey is uit. In de ‘introloog’ wordt de inzet van het nummer duidelijk:

Een willekeurige tekst kan uit elkaar worden gehaald en volgens een nieuw plan opnieuw in elkaar gezet worden; daarbij kan de oorspronkelijke betekenis verloren gaan. Woordsymbolen en lettertekens waaruit een tekst is opgebouwd zijn hetzelfde maar op een andere manier opgebouwd. In hoeverre kan een tekst veranderd worden, wat kan er weggelaten worden, zonder dat de betekenis van de tekst verandert? Wat is de zijnswaarde van een tekst, gedicht?

Het nummer bevat nieuw werk van Marein Baas, Peter Wullen, Koen Bauwens en Bouke Vlierhuis. Nieuw in blue turns grey is een tweewekelijkse vertaalserie. Samuel Vriezen en Joost Baars trappen af met enkele gedichten (toneelstukken?) uit het virtuoze en grappige One Thousand Avant Garde Plays van de Amerikaanse dichter Kenneth Koch:

Tijd en Zijn Trompet

(TOMMIE TIJD komt op, met een trompet. Hij speelt één noot en stopt dan weer.)

TOMMIE TIJD
Steeds als ik op deze toeter blaas, verandert er iets,
En er verandert de hele tijd iets
Deze tijd die ik uittrek om tegen je te praten
Is geen tijd, bestaat niet in de tijd, je verandert
Niet, je wordt niet ouder, je
Liefde blijft. Het is
Een bevoorrecht moment. Maar als ik begin te blazen
Zal het tijd zijn, en verander je weer!

MAN
Maar mijn liefde blijft hetzelfde.

TOMMIE TIJD
Dat is omdat zij met de tijd mee verandert.

MAN
Die is net gestopt.

TOMMIE TIJD
Omdat ik gestopt ben met spelen.

VROUW
Oh, speel toch verder!

MAN
Speel, Tommie Tijd! Zonder tijd voel ik niets!

VROUW
Dus dat was dat geluid dat we de hele tijd hoorden!

MAN
Het geluid van verandering!

TOMMIE TIJD
Of van TROUW, die ook huist in de tijd.

Kenneth Koch, One Thousand Avant Garde Plays, vertaling Joost Baars en Samuel Vriezen