Aldus Joris Note, die op De Reactor diens lange gedicht De as van Gramsci bespreekt. Een rijke, beweeglijke tekst, en nog altijd actueel, vindt Note. Minder is hij te spreken over het ‘lusteloze conservatisme’ van inleider en vertaler Luc Devoldere:

Ik kan lang doorgaan met het aanstippen van loze beweringen en vertekeningen. Natuurlijk is de Partij er niet meer, krijgt Pasolini te horen, ‘Wat had je dan gedacht?’ Hoe hatelijk. En Devoldere gedenkt hoe ‘in de verre jaren ’70 [...] Sardische meisjes, vol Gramsci op weg om organische intellectuelen te worden, ons de partizanenliederen bijbrachten’, jawel, we zijn ooit jong en onnozel geweest. Proef de weemoedige ironie van een doodvermoeide traditionele intellectueel! Arme man.

Lees verder op De Reactor.