De Brusselse auteur Lucas Catherine publiceert vooral over politiek en godsdienst. Op Salon van Sisyphus heeft hij het deze keer over Boon. Louis-Paul Boon voor alle duidelijkheid. Eerst citeert Catherine de intro van Boons kookboek, Eten op zijn Vlaams (1972):

“…elk jaar gaan weer tienduizenden met vakantie naar het zuiden van Frankrijk, naar Italië en Spanje als het niet nog verder is. En wat krijgen ze daar te vreten? Spaghetti, ravioli, canneloni, de nazi of de bami goring. Ja, en waarmee ze dan hoog oplopen, want het is iets uit verre landen met een gekke naam, en in het eigen straatje kan men iedereen van zijn stoel doen vallen: we hebben nazi en andere göring gegeten, hmm…lekker!” en een pagina later: “Nee, lieve mensen, we hebben zelf meer dan genoeg smakelijke en deugdelijke gerechten, waarvoor we reklaam moeten beginnen maken. En waarvan we eens alle recepten moeten opschrijven, onder de titel ‘De Ware Vlaamse Volkskeuken’.”

… om vervolgens op te merken dat progressief Vlaanderen tijdens het Boonjaar (2012) de ogen sluit voor de flamingant Boon omdat ze angstvallig het deksel op dat rare luchtjes verspreidende kookboek willen houden. Ik vrees dat Catherine de volkse humor van Boon niet echt kan ‘smaken’. Boons toespelingen op ‘nazi’ en ‘göring’ zijn uiteraard ‘sappige’ allusies op Vlaanderens schuinsmarcheerdersperiode maar daarmee is nog niet gezegd dat Boon zelf elke dag de hitlergroet bracht en met een getatoeëerde swastika op de schouder rondliep. Ook als het om een kookboek gaat gedraagt Boon zich als schrijver en personage.

Maar het blijft niet bij Boons slechte flamingantische smaak. Catherine heeft ook ‘ideologisch’ een probleem met Boon:

“Hij schrijft wel over de Kleine Man, maar zeer pessimistisch. Elke revolte is ten dode opgeschreven en zal worden gerecupereerd door de machthebbers. Het is mij weer opgevallen in het Geuzenboek.”

“Waarmee ik niet wil gezegd hebben dat Boon een rechts nationalist was, van hem is ook de waarschuwing: “Vandaag of morgen zullen zij weer door onze straten trekken met hun leeuwenvlaggen, hun benagelde botten, hun roffelende trommen”.

Maar hij is wel een Vlaams-pessimist. Iets te Vlaams en iets te pessimistisch voor mij om grote fan te zijn.”

Een schrijver een teveel aan pessimisme verwijten..? Het is weer eens wat anders als kritische maatstaf. Het is zoiets als aanmerkingen maken over het motief van het plastieken tafelkleed nadat je je tegoed hebt gedaan aan een fantastisch bord stoverij met heerlijke zelfgesneden frietjes en door de meesterkok hoogst persoonlijk opgeklopte mayonaise.Het is ook zoiets als kietelen aan de marmeren teen van een standbeeld.

Louis-Paul Boon, een Vlaamse pessimist.