Een mozaïek zonder contrasten
Martijn Knol fileert Ik ben Maan, het romandebuut van Maan Leo:
![]()
Ik ben Maan is een retorische tekst die de lezer er, paradoxaal genoeg, van moet overtuigen dat het boek dat zij of hij leest de moeite waard is. Reclamecampagne en product vallen samen. De zeventien hoofdstukken waaruit ‘Ik ben Maan’ bestaat, dragen allemaal een titel die begint met ‘Ik ben… ’. Daarmee lijkt het boek branding-wetten te volgen die tien, vijftien jaar geleden opgeld deden in Nederland en die sommige bedrijven ertoe brachten hun producten en diensten te positioneren als mensen, als potentiële vrienden, onder meer door hun merk een jongens- of meisjesnaam te geven: Albert. Ilse. Dirk.
Lees verder op De Reactor.






