Erik Lindner over het met sluiting bedreigde Institut Néerlandais in Parijs:

“Tonnus Oosterhoff, K. Michel, Erik Menkveld, Esther Jansma, Jan Baeke en Henk van der Waal zaten er op stoelen naast elkaar te luisteren, terwijl Franse dichters als Philippe Beck en Christophe Tarkos een paar rijen stoelen van elkaar verwijderd gingen zitten, terwijl ze dik bevriend waren, precies zoals twee nozems in een Haagse tram die over de banken naar elkaar roepen. Een keer liet ik alle plastic vellen met vertalingen voor op de overheadprojector vallen, toen Nachoem Wijnberg met zijn indringend stemgeluid het gedicht Serieux aankondigde. Je moet altijd zeggen dat je zelf ook dichter bent, anders walsen die Fransen dwars over je heen, leerde ik er van Henk Pröpper. Gerrit Kouwenaar was bang dat hij al die decennia sinds dichter-diplomaat Sadi de Gorter nooit meer werd uitgenodigd, omdat hij na veel wijn ergens op een trap in het Institut in slaap was gevallen. Jacques Roubaud prees zijn werk, hoewel hij en de andere Vijftigers volgens hem weinig tot niets met het experiment van doen hadden.”  (De Groene Amsterdammer)