In deel 5 van zijn Lucebert-reeks bespreekt Johan Velter ‘op mijn rug rust de wind: drie voordrachten uit 1949‘, (‘Huis Clos’ – 2011) bezorgd door Peter Hofman met een essay van Jan Oegema:

“Keizer Lucebert is geboren als een circusact. Er wordt in de literatuurgeschiedenis veel onzin verkocht over de avond in het Stedelijk Museum. Als je de verslagen mag geloven, was dit een studentikoze grap en dus niet grappig maar tenenkrullend. Thomas Bernhard had geen verkleedpartij nodig om een toespraak te houden die beklijft. De herrie is ook niet veroorzaakt door Lucebert maar wel door Dotremont, niet omdat hij de revolutie predikte maar omdat hij Frans sprak en men in Amsterdam deze taal niet verstond (volgens de inleiding : het ‘provinciale [sic] Nederland’). Ook de tentoonstelling door Sandberg in het Stedelijk georganiseerd is omweven van mythen. Nochtans zijn er de feiten. Het is Eugène Brands die een solotentoonstelling heeft afgewezen en zijn vrienden uitnodigde samen met hem te exposeren. De wreedheid van de geschiedenis: Brands is bijkans vergeten. Bijkans.

De toespraken van Lucebert zijn mooi in hun naïviteit. De dichter is nog op zoek naar een eigen stem: hij is beschroomd en tegelijk zelfbewust. Hij kent zichzelf maar is onzeker over zijn durf. Hij is niet zozeer een predikant maar wel een uitlegger: hij wil zichzelf als persoon en als element van de tijd verklaren. Hij zoekt daarvoor de geschikte woorden, die hij niet vindt.”

Meer op de website van Johan Velter.