Paul Verhaeghe: de neoliberale waanzin (film)
Paul Verhaeghe (UGent, klinisch psycholoog en psychoanalyticus) over het neoliberalisme dat in alle domeinen van de samenleving is doorgedrongen en zelfs de identiteit heeft ingekleurd zodat het onzichtbaar geworden is.
“Alle ideologieën zouden we kunnen opdoeken omdat het neoliberalisme zich aandient als de weergave van de mens zoals hij is.”
“Get real, dat is het ironische bevel”
“Het is een mislukking op economisch vlak, een ramp op maatschappelijk vlak en ronduit gevaarlijk op psychologisch vlak.” (via Zapiski) Zie voor de volledige tekst van zijn lezing hier.
In het net van de pers gerolde julinummer van Streven bouwt filosoof Guido Vanheeswijck voort op een recente lezing van Paul Verhaeghe. Kan onze manier van denken nog worden veranderd? Wie is in staat om een alternatief verhaal te presenteren en te verdedigen? Universiteiten moeten vrijplaatsen blijven voor (zelf)kritiek. Zo’n vrijplaats is immers een noodzakelijke voorwaarde voor out of the box-denken. Maar als de universiteit reeds is gezwicht voor neoliberale uitgangspunten als rendement en efficiëntie, mag men daar die uitgangspunten dan nog wel ter discussie stellen?
Dank voor deze aanvulling. Het nieuwe nummer van Streven via deze link: http://www.streventijdschrift.be/dezemaand.htm
- Vader, waarom zijn wij met ons allen Prison Bitches?
- Heb ik je niet gemaakt, zoon, tot een voorbeeld voor ons allen? Sta je niet op het plein met de billen bloot? Klaar om een meisje te worden. Buk je in naam van het Neolibera-lala. En schudt de hand met de weerborstel van een ander.
- Bukken is niet de grootste pijn. Ik ben nog jong en fijn. Zwart is het meisje van mijn hol een plek voor de éminence grise van het bankwezen dat me maakt. Ik ben de sponsor van de verlangens. Waar het spook de grenzen heeft afgetast, waar het spook is ingebroken, los ik de teugels.
- Jij bent de kleine man, zoon. Neem dan een aanvang met je geschiedenis.
- Oké, Vader. Ik trek mij niets aan van het publiek en het geluk. En maak mijn eigen geschiedenis.
- Leg je masker af, zoon.
- Oké, Vader. Toon ik nu Mijn Nieuwe Masker. En maak ik mijn eigen onderneming. Maar mag ik dan vragen waartoe het dient?
- Moeder weet waartoe het dient, zoon. Zij is zindelijk.
- Moeder, waartoe?
- Mijn jongen, heb ik je niet geleerd hoe jezelf aan te wenden op de dag van de klant. In het thuisland waren we prinselijk. Hier maak je van jezelf een instrument zodat wij kunnen leven. Je weet waar ik woon. In het achterachterhuis.
- Ik buk en raap het geld.
- Wees dan niet verontwaardigd en speel het meisje dat ik nooit heb gekend.
- Zelf was je nooit het meisje: tien jaar jong en Moeder, negen maanden gestopt met bloeden.
- Voor jou.
- Je stopte met bloeden voor mij. En nu bloed ik voor jou.
- Voor het spook, mijn zoon, voor het Neolibera-lala.
- Is mijn weerborstel imposant? Die heb ik zelf getrokken voor het Neolibera-lala. Het is niet verboden te existeren zoals ik en handel te drijven in ik, mijn kaarten op tafel te leggen, smeervod te zijn, met mij veeg je de tafels schoon, in vergaderzalen, in hoofdkwartieren van politieke partijen, ik slaap onder de tafels, men schopt mij wakker, ik ben ik ken mijn plicht in elke broek.
Uit “De hand in de pop” (rapsodie in wording), 2012-, david paul
Een prachtige analyse van de problemen binnen onze huidige maatschappij.