Wytske Versteeg heeft met De wezenlozen een interessante en ambitieuze debuutroman geschreven, aldus Hans Demeyer, waarin ze de vraag stelt of het tragische in een wereld van reality tv nog wel mogelijk is. Maar hoe tragisch is deze roman werkelijk?

Tegenwoordig wordt iedereen ‘geacht […], zelfs als je niet luistert en niets hebt geleerd, om ambitieus te zijn, naar de hemel te reiken, hoe noemen jullie dat, dancing with the stars?’. Aan het woord is de classicus Siegfried die, hoewel hij zijn leerlingen vertelt over de veroordelende goden, zelf het tragische noodlot over zich zal afroepen. Het is ironisch om deze uitspraak te lezen in een roman waarmee de schrijfster zich, zo meldt de flaptekst, ‘als een fonkelende nieuwe ster aan het literaire firmament’ zou aandienen. Met De wezenlozen heeft Wytske Versteeg (1983) inderdaad een ambitieuze debuutroman geschreven. Met gevoel voor compositie brengt ze verschillende ideeën samen, maar ze slaagt er niet in al dat materiaal ook daadwerkelijk interessant te maken. Tragiek en kritiek slaan te vaak om in sentiment, en hoewel ze het thema van een desintegrerend gezin in een bredere, maatschappelijke context wil plaatsen, blijft het verhaal meestal binnen de huiselijke muren.

Lees verder op De Reactor.