“Hij was charmant, galant, van een welhaast negentiende-eeuwse voorkomendheid. Hij was de incarnatie van zijn verzen, waarvan ik me voorstelde dat hij ze ’s nachts in zijn vlezige handpalmen met een bijna obsoleet aandoende precisie en vormvastheid in elkaar schroefde; precieuze mechaniekjes, klokjes, geslepen kolibries, die echter, zodra je ze leest, een prettige ontregeling genereren. ‘Vergeet niet, lezer,’ lijken ze te zeggen, ‘dat ieder universum, het mijne en het jouwe, onvast in zijn schoenen wankelt.’

Je wist nooit wat hij om de conversatie te kruiden uit zijn hoofd, helemaal bovenaan dat lange brede lichaam, tevoorschijn zou goochelen. Het kon gaan om een ‘interessante Polynesische dichteres’ van wie wij natuurlijk nog nooit hadden gehoord. Maar evengoed kon hij, op zijn zangerige toon, blijk geven van zijn levenslange, intense betrokkenheid bij het menselijke darmstelsel. Wat een bevrijding steeds weer te beseffen, dankzij Gerrits onvermoeide inspanningen dienaangaande, dat elke verheven gedachte, ieder liefdesvers, alle zelfvoldaanheid, iedere uitvinding of elk wijsgerig principe een centimeter of vijftig boven een drol in wording is ontstaan.

We waren samen met vele anderen nog maar pas aan het toeren door Nederland, februari 2005, met Saint Amour, toen de tweede avond, aan de dis boven een exquis slaatje bedruppeld met truffelolie, Gerrit de immer prangende kwestie van de darmgassen te berde bracht. Iemand in het gezelschap merkte op, niet zonder trots, dat ze soms scheten liet die door haar panty’s naar haar tenen kropen en haar naaldhakken van haar hielen bliezen – Gerrit was verrukt. Ik weet niet of dit natuurfenomeen zijn Grote Kakboek heeft gehaald, ik geloof het niet. Het was tevens de laatste tournee waaraan Claus deelnam. Hij was niet altijd even helder meer, maar ineens klaarde de nevel in zijn blik op. ‘Twee dagen,’ zuchtte de oude meester, ‘en de discussie bevindt zich al op Olympische hoogten…’” (Erwin Mortier)