“De vraag of Komrij een groot dichter was, is en zal zijn, daarop zal geen objectief antwoord mogelijk zijn, vrees ik. Wat er verder gebeurt met de Komrij en zijn nalatenschap, dat moet de tijd uitwijzen. Misschien schreef hij inderdaad te veel curiosa, zoals Wiel Kusters stelt, of de kletskoekjes waarvan Huub Beurskens rept. Misschien kent iedereen hem over honderd of tweehonderd jaar uitsluitend als bloemlezer. Misschien is hij over honderd of tweehonderd jaar geheel en al in dat barre oord met de Komrijaanse naam De Vergetelheid beland, volledig verteerd door tijd, depotopslag en papierworm. Niemand die hem nog kent, niemand die hem nog wil kennen, och arme… Nee! Nee, niet ‘och arme’! Want eigenlijk interesseert het me geen zier of anderen Komrij achten of niet, net zo min als Komrij nog ergens iets om geeft, nog ergens iets om hoeft te geven. Van belang is slechts wat ik van hem vind. En hoe ik over Komrij oordeel, wordt bepaald door mijn lezing van wat Komrij geschreven heeft. Welnu, Komrij heeft, vind ik, een van de prachtigste gedichten uit de Nederlandse literatuur geschreven, zo simpel is dat. En dat alleen maakt dat hij wat mij betreft in elk geval nimmer in de vergeethoek gegooid of geduwd zal worden die aan mij toebehoort en waarin al een hele berg artefacten die door mij wel versmaad zijn liggen te rotten. Voor dit gedicht, of liever gezegd: voor deze gedichtencyclus, want het gaat om een reeks van tien gedichten, schieten superlatieven eenvoudigweg te kort en dus begin ik er niet eens aan. Zelf zoeken. Zelf lezen. Zelf ondervinden. Eén ding slechts. Misschien is het oordeel van onze royale leidsvrouwe dat haar ertoe bracht Komrij ‘een groot dichter’ te noemen, net als bij mij gebaseerd op de lezing van deze magnifieke en magistrale gedichtenkrans.” (Leo van der Sterren)