“Jij doorbrak het dictaat van het experiment en de ‘literaire vernieuwing’ die al een tijdje waren ontaard in een nieuw keurslijf, in verdrukkende artistieke normen. Jij haalde die verstarde canon onderuit met je bewust archaïserende taal, met die ene controversiële bloemlezing van je, en met een lawine van eloquente scheldstukken, verzameld in bundels als Papieren tijgers.

Wat de Vijftigers hadden betekend voor de literatuur van hun ouders, betekende jij voor hun gevestigde Zelf. Een corrigerende schok. Tegelijk betekende jouw bloemlezing veel meer dan dat. Jij schonk ons Anna Bijns en zoveel anderen terug, plus de durf hen weer te bewonderen. Jij gooide de deuren open naar kamers die voorgoed afgesloten hadden geleken.”
(Lees de afscheidsbrief van Tom Lanoye op De Standaard)