I

Uiteindelijk ben ik dinsdag 22 februari 1994 desperaat en dus moedig genoeg om mijn bedenkingen overboord te zetten. Groot offensief. Van mijn laatste geld koop ik een nieuw lint voor de printer, een flinke hoeveelheid akte-enveloppen en een doos met vijftig hechtklemmen van het merk Acco. Ik draai mijn verhalen uit en ga ze aansluitend in tienvoud vermenigvuldigen bij Printshop Lowie Kopie op de Bilderdijkstraat. Terug thuis leg ik het decimeterhoge pak op tafel. En er niet wéér in gaan bladeren! Nu die hele godvergeten meuk op straat gepleurd of nooit meer. Kome wat er van komt.
           Manhaftig laad ik het cassettedeck en draai de volumeknop open. There’s A Riot Goin’ On. Met de hoge uithalen mee krijsend zet ik me aan het sorteerwerk.

Na een vlugge lunch vouw ik de lijst uitgeverijen open, adresseer de enveloppen en fiets over de Elandsgracht richting grachtengordel. De ronde over de Herengracht reeds levert een aanzienlijke gewichtsbesparing op; ook Het Singel verlicht mijn last substantieel. Na het adres op de Spuistraat stoot ik, voor het afgeven van het restant, door naar de Nes en de De Ruyterkade om mijn ronde aan het eind van de Van Miereveldstraat te concluderen.
Onderweg naar huis schrijf ik bij Heuft op de Constantijn Huygensstraat een betaalkaart uit en vul de lege rugzak met delicatessen. Ik rij om via de Jordaan, steek een kattebelletje in A’s brievenbus en tegen een uur of vier stel ik thuis de heerlijkheden veilig. Om de vaart erin te houden ontdoe ik mijn etage van alle sporen die aan mijn actie herinneren. Schaar, lijm, nietmachine, plakband; in de la ermee. Voor ik hem in de debuutmap opberg, bekijk ik de originele print van afstand. Het resultaat van veel vallen en opstaan: Het slinkende papier, elf op de zee van oneindige mogelijkheden bevochten verhalen. Als omslagillustratie heb ik iets uit de oude doos opgeduikeld: een repro van Elihu Vedder’s The Questioner of the Sphinxuit 1863. Toentertijd een revolutionaire prent: de door de mens aan vragen onderworpen Sfinx. Een intuïtieve keus. Over het statement dat ik hiermee ongetwijfeld maak, weiger ik ook nu al te lang na te denken.
Half vijf. A. verwacht ik pas na zevenen. Ik leg stopwatch en trainingspak klaar en werk zonder haast in twintig minuten mijn meest uitgebreide set rek- en strekoefeningen af. Twee uur is ideaal voor een lange duurloop. Waarheen? Geen rondjes door het park. De stad uit; richting De Nieuwe Meer bijvoorbeeld. Het Amsterdamse Bos misschien zelfs. Ontspannen en vol verwachting dans ik de twee trappen af, trek beneden de voordeur in het slot en wandel zonder haast de straat uit. Onder de klok voor het Swammerdam Instituut haal ik de rits van mijn jack omlaag, start mijn stopwatch en jog met ingehouden pas de brug af.