“Toen ik twaalf was, in de oorlog was dat, kreeg ik het idee dat ik als jongen maar eens een week of zes bij een boer moest gaan werken. Toen ben ik twee, drie keer een tijdje in Deurne geweest, in de Peel, en twee keer in Twente. En die vijf keer zes weken reken ik tot de gelukkigste van mijn leven. Ook omdat ik er werkte. Zeker toen ik wat ouder werd, hielp ik gewoon mee. Ik kon ook melken en al die dingen. Het leven daar gaf je het gevoel dat alles klopte. Het was een soort gesloten wereld bijna waar je in terecht kwam. En die aandacht voor de middeleeuwen zou ook wel eens met een soort verlangen naar een sluitend wereldbeeld te maken kunnen hebben. Daar ben je in zekere zin ook mee opgevoed. Want als ik op mijn katholieke opvoeding terugkijk, denk ik dat ik me van de slechtheden die aan het werk zouden zijn om de orde te verstoren nooit iets heb aangetrokken. Die eenheid, ik heb dat toen ook in dat stukje in het Vergeetwoordenboek van Raster geschreven, dat licht, die muziek en die stilte, ik denk dat het dat is. Het heeft te maken met de bekoring door een wereldbeeld waarin alles klopt.”  (Raster)